Afgelopen donderdag zag ik het met eigen ogen gebeuren. Het verhaal van Jan Duijf, samen met Henny uitbater van Café Cambrinus, kreeg een gezicht, een geluid en vele handjes. Op de Venrayseweg, bij buur 81, was de aftrap voor de manifestatie Cambrinus, kunst en de buren. 

In een tot intiem theater omgebouwde schuur (een hele mooie trouwens) waren tientallen buurtjes verzameld. Het gezellige geroezemoes verstomde toen Marian ( mijn buurmeisje van vroeger) op geheel eigen wijze haar buurtgenoten toe ging spreken. We stonden met z’n allen op de geboortegrond van haar opa en moeder , in de straat waar zij nu met haar gezin woont. Haar persoonlijke inleiding zorgde ervoor dat het verzamelde gezelschap van bewoners van eenzelfde straat snel aanvoelde als meer, een bonte verzameling buurtgenoten, bijna als familie van elkaar.

Wat begon als een idee voor een jubileumfeestje van Cambrinus met wellicht een leuke kinderactiviteit erbij, groeide door de aanstekelijke, onconventionele aanpak van Jan uit tot een zeer bijzonder cultureel straatevenement. De uitvoering vindt plaats op 1,2 en 3 juli op, rond, naast de Venrayseweg, binnen en buiten bij Cambrinus en talloze buren.Check de website www.cambrinuskunstendeburen.nl .
Op de site is natuurlijk het totale programma te vinden van kunst en cultuur; muziek, theater,films, exposities, verrassingen etc. Er is straks eten en drinken, toiletten en afvalbakken, kassa’s en toezicht. Zoals dat een beetje evenement betaamt. 

Dat is de evenementenkant van Kunst en de Buren. Het echt bijzondere zit wat mij betreft in iets heel anders. De buurt heeft de krachten gebundeld, ditmaal rond het thema kunst en cultuur. Jong en oud(er) denkt mee, doet mee. Samen op weg naar een fantastisch resultaat en ook daarna zal de straat nooit meer dezelfde zijn. Want die buurvrouw van enkele huizen verderop blijf je voortaan groeten, je hebt immers samen 500 broodjes gesmeerd. De buurman die je door zijn drukke werk eigenlijk nog nooit echt gesproken had, heb je leren kennen omdat je samen met hem een hele nacht toezicht hield op de waardevolle muziekinstallatie die klaarstond op het buitenpodium.

Ik durf de stelling wel aan dat het samen organiseren en uitvoeren van een dergelijk evenement blijvend iets waardevols toevoegt aan de (eigen) kracht van de buurt. En dat geldt overigens ook voor die buurten die samen een buurtspeeltuin realiseren, samen hardlopen, samen voetbal kijken of een buurtBBQ opzetten. 
Als je elkaar kent, doe je eerder het aanbod de boodschappen mee te brengen voor de zieke buur, of die hoge ramen eens te wassen voor de oudere dame. En als je elkaar kent, voel je je vrij dat aanbod ook aan te nemen. Wellicht kun jij morgen weer eens iets terug doen. Daar hoeft geen Wet Maatschappelijke Ondersteuning aan te pas te komen, geen medisch indicatiecircuit, geen individuele voorziening, geen formulier en geen controle. Dat regelen we met elkaar met eigen kracht.

Vergeet niet langs te komen om inspiratie op te doen! Tot ziens op de Venrayseweg.

Birgit

Gisteravond raadvergadering. Van acht tot kwart voor een. Van dinsdagavond tot woensdag dus. Een hele zit voor raad, college en publiek.

In het publiek ook de tien personen die kartrekker zijn in het gloednieuwe  participatieplatform Horst aan de Maas. Bestuur, voorzitters van werkgroepen en coördinatoren. Een voor een mensen die hun vrije tijd inzetten om als betrokken belangenbehartiger een kundig en onderbouwd advies af te geven aan de gemeente. Gevraagd en ongevraagd. Op de wettelijke terreinen van WWB, WSW, WIJ en WMO, over Agenda 22 (regels van de VN met betrekking tot toegankelijkheid van de samenleving voor mensen met een beperking) en op het brede terrein van wonen, welzijn en zorg.

De gemeenteraad werd gisteren gevraagd in te stemmen met de verordening cliëntenparticipatie, de spelregels tussen college en participatieplatform. Agendapunt 16. Naar mijn verwachting ongeveer om 23.30 uur aan de orde.

Voorzitter van het platform, dhr. Frans Steijvers, stelde dan ook wijselijk aan het begin van de vergadering zichzelf en het platform nog eens voor aan de raad in een kort en helder betoog. Ik ben er hartstikke trots op dat partijen er met elkaar in geslaagd zijn de diverse adviesfuncties te bundelen in een krachtig platform en de diverse werkgroepen goed gevuld te krijgen. Op papier en in personele bezetting staat er een volwaardig platform.

Enkele weken geleden knipte ik het lintje bij de opening van het eigen kantoor voor het participatieplatform door en drukte ik op de muisknop die de eigen website in werking stelde. De eerste adviezen zijn al door het platform uitgebracht en meerdere nog in voorbereiding. Daarnaast werkt de Werkgroep Toegankelijkheid mee aan een plan van aanpak om gemeente en gemeenschap te doordringen van Agenda 22. Een hele kluif.

Op dit moment is een mooie basis gelegd. Nu verder samen de gegarandeerd nog opstekende kinderziektes overwinnen. Goede discussies voeren en tot passend beleid komen is een gezamenlijk belang. Check de website voor meer informatie en wellicht deelname aan een van de werkgroepen (www.pphorstaandemaas.nl).

Birgit

Gisteravond raadvergadering. Van acht tot kwart voor een. Van dinsdagavond tot woensdag dus. Een hele zit voor raad, college en publiek.

In het publiek ook de tien personen die kartrekker zijn in het gloednieuwe  participatieplatform Horst aan de Maas. Bestuur, voorzitters van werkgroepen en coördinatoren. Een voor een mensen die hun vrije tijd inzetten om als betrokken belangenbehartiger een kundig en onderbouwd advies af te geven aan de gemeente. Gevraagd en ongevraagd. Op de wettelijke terreinen van WWB, WSW, WIJ en WMO, over Agenda 22 (regels van de VN met betrekking tot toegankelijkheid van de samenleving voor mensen met een beperking) en op het brede terrein van wonen, welzijn en zorg. Download Participatie Platform

De gemeenteraad werd gisteren gevraagd in te stemmen met de verordening cliëntenparticipatie, de spelregels tussen college en participatieplatform. Agendapunt 16. Naar mijn verwachting ongeveer om 23.30 uur aan de orde.

Voorzitter van het platform, dhr. Frans Steijvers, stelde dan ook wijselijk aan het begin van de vergadering zichzelf en het platform nog eens voor aan de raad in een kort en helder betoog. Ik ben er hartstikke trots op dat partijen er met elkaar in geslaagd zijn de diverse adviesfuncties te bundelen in een krachtig platform en de diverse werkgroepen goed gevuld te krijgen. Op papier en in personele bezetting staat er een volwaardig platform.

Enkele weken geleden knipte ik het lintje bij de opening van het eigen kantoor voor het participatieplatform door en drukte ik op de muisknop die de eigen website in werking stelde. De eerste adviezen zijn al door het platform uitgebracht en meerdere nog in voorbereiding. Daarnaast werkt de Werkgroep Toegankelijkheid mee aan een plan van aanpak om gemeente en gemeenschap te doordringen van Agenda 22. Een hele kluif.

Op dit moment is een mooie basis gelegd. Nu verder samen de gegarandeerd nog opstekende kinderziektes overwinnen. Goede discussies voeren en tot passend beleid komen is een gezamenlijk belang. Check de website voor meer informatie en wellicht deelname aan een van de werkgroepen (www.pphorstaandemaas.nl).

Birgit

Afgelopen donderdag heb ik een dag meegedraaid met de gemeentelijke bodedienst. Uit nieuwsgierigheid, uit interesse en omdat het idee spontaan opgekomen was toen Angela weer eens een laptopje aan de praat kwam helpen voor een B&W-vergadering.

"Lijkt me leuk en afwisselend werk wat je doet" zei ik toen en zij reageerde direct met de uitnodiging om dat werk dan maar eens aan den lijve te komen meemaken. Natuurlijk zei ik "ja" met de aanvulling dat Angela dan ook een dag mee gaat "wethouderen". De afspraak stond, slechts nog een datum regelen.

En dat was dus afgelopen donderdag.

Om 07.00 uur melden bij de achteringang was de opdracht. Dat is echt vroeg (althans voor mij) maar als het even meezat zouden we dan rond 08.00 uur toch wel een bakje koffie kunnen nemen. Ik was ongeveer op tijd. Een stralend wakkere bode lachte me toe.

Binnen anderhalf uur hebben we achtereenvolgens de buitenboel gecontroleerd, alle printers in het gebouw van papier voorzien, de interne postronde gelopen en de externe postronde langs zwembad en Gasthoes gemaakt. Gereserveerde laptops/beamer geïnstalleerd en anderen weer opgeruimd, reserveringen in het systeem gezet, afspraken met de griffie gemaakt over de zaalindeling e.d. voor de raadsthema-avond over duurzaamheid en………….inderdaad ook een kop koffie gedronken.

Conclusie van mijn kant: de temperatuur in het gehele pand kan met 5 graden omlaag…

Nadat haar collega-bode was gearriveerd zouden we eens "rustig" kijken naar enkele vragen die aan de bodedienst gesteld waren (printopdrachten e.d.) toen de pieper ging.

Angela is naast bode namelijk ook lid van de vrijwillige brandweer. En – meelopen is meelopen – dus toen Angela in reactie op de pieper-oproep als een haas naar haar jas greep, kon ik niet anders dan het voorbeeld volgen. Jas aan, fiets op en naar de kazerne. Doordat we halverwege nog een liftje kregen (dank aan de familie Brugmans) waren we snel op de brandweerkazerne aanwezig en zat ik voordat ik het goed en wel in de gaten had achterin tussen de brandweermannen.

De rit naar het ongeval was een belevenis. Loeihard over de verkeersdrempels, natuurlijk met lichtsignalen en sirene. De daarop volgende tweeëneenhalf uur heb ik van enige afstand tot het ongeval, de coördinatie van de hulpdiensten meebeleefd. Een tragisch ongeval (auto rijdt onder trein) waarbij een dode te betreuren is. Mijn gedachten gingen uit naar de familie van het slachtoffer die op dat moment nog niets konden weten van het verdrietige nieuws dat ze die dag nog te horen zouden krijgen.

In korte tijd waren ambulance, politie, de brandweer van Horst aan de Maas en Venray (voor zwaarder materiaal), pro-rail, spoorwegpolitie,technische recherche, forensisch arts, busbedrijf voor treinpassagiers, takelbedrijf voor de auto en postmortale zorg aanwezig. Indrukwekkend om te zien hoe zo’n kluwen van instanties (mensen) met elkaar en door een strakke rolverdeling ieder op het goede moment hun taak vervulden. Een goed geoliede machine van vrijwilligers (brandweer) en professionals. Wat mij betreft mag hun inzet tot oefeningen beperkt blijven, maar het is goed te weten dat een kundige ploeg betrokken hulpverleners klaarstaat als het echt nodig is.

Na nog een postrondje in het gemeentehuis een zeer enerverend dagje bode afgesloten. Angela, bedankt !

Eens bedenken wat ik ga ondernemen op de dag dat de bode met de wethouder meeloopt. 

Birgit
   

Afgelopen dagen veel “in het wild” op pad geweest. Vrijdagochtend had ik het genoegen om samen met Ron Janssen van de Plattelandscoöperatie en groenmeester voor onze gemeente een groene pluim uit te delen aan de gebroeders Rötjes in Lottum. We hebben een mooie kastanjeboom in hun voortuin geplant.
De gebroeders Rötjes hebben het mooist ingepaste bedrijf in Horst aan de Maas van 2010. Ingepast, niet verstopt natuurlijk. Hun mooie pand is op een prachtige manier ingelijst door bomenrijen langs de oprit, groenvakken en gazon. Strak en passend in de omgeving geven de broers op deze manier een prima visitekaartje af voor hun bedrijf. Rötjes Young Plants is begonnen met een vestiging in Swolgen en heeft nu (gelijk op met  de gemeentelijke herindeling) deze plek in Lottum erbij gevonden. Twee broers vol  enthousiasme en gedrevenheid voor hun bedrijf. Gefeliciteerd nog maar eens!

Dezelfde dag vele uren later in een gezellige evenementenhal in Panningen getuige geweest van de finale van het LVK 2011. Weer Noord-limburgs succes. Belangrijker echter is de sfeer die een totale mix van Limburgse carnavalsvierders met elkaar kunnen maken. Een feestje.

Zaterdag flyeren met Roy Bouten die voor de PvdA kandidaat is voor de provinciale statenverkiezingen.  Hij barst van de energie en de gedrevenheid om zijn recept voor Limburg werkelijkheid te maken. (www.roybouten.web-log.nl voor zijn eigen geluid)

Zondagochtend was ik in Museum de Kantfabriek in Horst om de opening van alweer een bijzondere textielexpositie mee te maken. Een samenwerking van Belgische- en  Nederlandse kantkunstenaars. De titel van de expositie “er loopt een rode draad doorheen”, een diversiteit aan werken. De moeite van een bezoek  zeker waard www.museumdekantfabriek.nl)

Maandag geen werkoverleggen, of we zouden dat in Grubbenvorst moeten doen, want natuurlijk zijn we als college paraat om enkele uurtjes Gekke Maondaag mee te vieren. Alaaf!

Birgit

Het afvalsysteem van Horst aan de Maas is een van de dingen die geharmoniseerd moeten worden vóór 1 januari 2012, twee jaar na de start van de nieuwe gemeente.

Er zijn veel manieren om als gemeente te zorgen dat de inwoners van hun overbodige spullen afkomen en er zijn ook vele soorten van spullen die wij gemakshalve afval noemen. "Afval bestaat niet" zegt de milieudeskundige, "het is bijna allemaal weer grondstof voor iets anders". Er zijn echter vele grondstoffen die u en ik niet in en om ons huis willen blijven houden en die we dus als afval afgevoerd willen hebben. Dagelijks verdwijnen er spullen in de papierbak, de glasbak, de tuinkorf, de zak voor kunststof afval, verpakkingen en blik naar het plastic punt en overig afval in de restafvalbak. Tenminste bij mij thuis, want ik woon in Horst. In de dorpen van de voormalige gemeenten Meerlo-Wanssum en Sevenum hebben de inwoners tot nu toe de keuze tussen afvalbak, glasbak, kunststofzak en milieustraat.

Samen met de verenigingen die (vaak al vele jaren) papier inzamelen en daarvoor een vergoeding van de gemeente krijgen zijn we constructief in gesprek om tot een geharmoniseerd systeem te komen. Dat hoeft niet overal exact hetzelfde te worden, er is ruimte voor lokaal maatwerk. Wel hebben we de uitdaging neergelegd om met elkaar de prestaties voor de hele gemeente een stapje verder te brengen. Deskundigen rekenen voor dat er in het huidig restafval nog enkele tientallen kilo’s oud papier zitten. Als we die er uit krijgen en als papier kunnen afvoeren is dat zowel milieu- als financiële winst. Een leuke gezamenlijke uitdaging waarbij de expertise en creativiteit van de papierophalende verenigingen nadrukkelijk nodig is.

Daarnaast hebben we een kleine niet wetenschappelijk te noemen lokale proef opgestart met het apart inzamelen en ophalen van keukenafval. Mijn gezin was een van de proefgezinnen. Er werd een klein rood afvalcontainertje aan huis geleverd met instructies. Alle keukenafval zouden we tijdens de proef in dit bakje doen, dat werd eenmaal per week apart opgehaald. De eerste dagen stond het bakje in de garage, maar al snel verhuisde het met etensafvalinhoud naar buiten. De laatste etensrestjes, koffiedrab maar ook het net niet op tijd genuttigde fruit en de nog rauwe restjes van de maaltijdbereiding werden secuur of iets minder secuur naar het aparte bekje verwezen.

Voordelen ? Ja, de blauwe restafvalbak werd nog leger dan hij al was (nadat we de kunststof verpakkingen apart inzamelen).

Nadelen ? Mijn gezin is nog niet onverdeeld enthousiast over een extra bak en het gesplitst weggooien. Wel zijn we er met man en kinderen nog bewuster van geworden hoeveel etensresten we als keukenafval afserveren. In de afgelopen weken is er dan ook vaker dan voorheen een beurs appeltje in de pan gebakken of tot appelmoes verwerkt.

"Afval bestaat niet", zegt onze expert. Zover zijn wij thuis nog niet, maar het is een uitdaging om te kijken hoever we kunnen komen.

Birgit
  

Vorige week het eerste gesprek gehad in het kader van “aan tafel met de klant”. Ik heb een tiental klanten van onze gemeente die een WWB-uitkering ontvangen of een vorm van maatschappelijke ondersteuning genieten uitgenodigd voor een gesprek. Bij mij of bij hen, gewoon om als wethouder kennis te maken en te vernemen hoe de gemeente als dienstverlenende instantie ervaren wordt.

Gelukkig is mijn uitnodiging door uitgenodigde klanten aanvaard. Dat is niet zo vanzelfsprekend heb ik gemerkt. De uiterst aardige dame die ik vorige week sprak had er wel een nachtje wakker van gelegen. En er is bij sommigen ook wel een eerste argwaan over mijn motieven. Phil (mijn secretaresse) praat zich de blaren op de tong om uit te leggen dat ik gewoon geïnteresseerd ben.

En terecht blijkt ook na vandaag weer toen ik het tweede gesprek met een klant mocht hebben. Er zit zoveel verhaal in ieder mens, een diversiteit aan redenen waarom een uitkering nodig is. Beide klanten hebben een part-time participatiebaan, een maatschappelijk gewaardeerde klus die met behoud van uitkering gedaan wordt en waarvoor onze gemeente een premie toekent. Participeren loont viervoudig: in geld, in kansen voor de uitkeringsgerechtigde (ervaringen zijn toe te voegen aan het c.v.), maatschappelijk zinvol meedoen maakt gelukkiger en er wordt gewaardeerd werk verricht.

Ook heb ik bij haar aan huis kennis mogen maken met Marij Juressen, initiatiefneemster van het Aezelshoes in Sevenum. Een erg leuk kleinschalig initiatief dat inspringt op de behoefte van senioren die vitaal genoeg zijn om thuis te wonen maar wel zien dat hun vanzelfsprekende verbindingen in de samenleving in aantal teruglopen. Je kunt wel zelf koken, maar hoeveel werk maak je ervan als je dat dagelijks alleen voor jezelf of je partner doet ? Hoe snel zit je dan niet met een bordje “vlugklaar” voor de tv of gebogen over de krant ?
Het Aezelshoes biedt de gezellige gelegenheid om op vier middagen in de week met maximaal zes personen een heerlijke huiselijke maaltijd te gebruiken. Leuk, verrijkend en ogenschijnlijk zo eenvoudig. Check de website eens voor meer informatie: www.aezelshoes.nl.

Onlangs was op L1 televisie een filmpje te zien met een mooi voorbeeld van samenredzaamheid in de Fabriek in Maasbree. Om het filmpje – dat gaat over verkeerseducatie – te zien klik op de volgende link http://video.t36.nl/services/player/bcpid57825838001?bckey=AQ~~,AAAAAGWrQRo~,nUfwQ60N8zYm1HPH8FRCvLr54f2PHsOy&bclid=0&bctid=753236189001.

Birgit

Vorige week het eerste gesprek gehad in het kader van “aan tafel met de klant”. Ik heb een tiental klanten van onze gemeente die een WWB-uitkering ontvangen of een vorm van maatschappelijke ondersteuning genieten uitgenodigd voor een gesprek. Bij mij of bij hen, gewoon om als wethouder kennis te maken en te vernemen hoe de gemeente als dienstverlenende instantie ervaren wordt.

Gelukkig is mijn uitnodiging door uitgenodigde klanten aanvaard. Dat is niet zo vanzelfsprekend heb ik gemerkt. De uiterst aardige dame die ik vorige week sprak had er wel een nachtje wakker van gelegen. En er is bij sommigen ook wel een eerste argwaan over mijn motieven. Phil (mijn secretaresse) praat zich de blaren op de tong om uit te leggen dat ik gewoon geïnteresseerd ben.

En terecht blijkt ook na vandaag weer toen ik het tweede gesprek met een klant mocht hebben. Er zit zoveel verhaal in ieder mens, een diversiteit aan redenen waarom een uitkering nodig is. Beide klanten hebben een part-time participatiebaan, een maatschappelijk gewaardeerde klus die met behoud van uitkering gedaan wordt en waarvoor onze gemeente een premie toekent. Participeren loont viervoudig: in geld, in kansen voor de uitkeringsgerechtigde (ervaringen zijn toe te voegen aan het c.v.), maatschappelijk zinvol meedoen maakt gelukkiger en er wordt gewaardeerd werk verricht.

Ook heb ik bij haar aan huis kennis mogen maken met Marij Juressen, initiatiefneemster van het Aezelshoes in Sevenum. Een erg leuk kleinschalig initiatief dat inspringt op de behoefte van senioren die vitaal genoeg zijn om thuis te wonen maar wel zien dat hun vanzelfsprekende verbindingen in de samenleving in aantal teruglopen. Je kunt wel zelf koken, maar hoeveel werk maak je ervan als je dat dagelijks alleen voor jezelf of je partner doet ? Hoe snel zit je dan niet met een bordje “vlugklaar” voor de tv of gebogen over de krant ?
Het Aezelshoes biedt de gezellige gelegenheid om op vier middagen in de week met maximaal zes personen een heerlijke huiselijke maaltijd te gebruiken. Leuk, verrijkend en ogenschijnlijk zo eenvoudig. Check de website eens voor meer informatie: www.aezelshoes.nl.

Onlangs was op L1 televisie een filmpje te zien met een mooi voorbeeld van samenredzaamheid in de Fabriek in Maasbree. Om het filmpje – dat gaat over verkeerseducatie – te zien klik op de volgende link http://video.t36.nl/services/player/bcpid57825838001?bckey=AQ~~,AAAAAGWrQRo~,nUfwQ60N8zYm1HPH8FRCvLr54f2PHsOy&bclid=0&bctid=753236189001.

Birgit

De woorden eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid vallen deze dagen vaak. Zeker als wethouder WMO kom ik de termen in publicaties, gesprekken, voorstellen en presentaties elke week tegen. Dezelfde woorden, maar met de klemtoon verschillend. Zeker de toevoeging “eigen” kan verschillend beleefd worden.

Zo hoor ik een familielid van een bewoner van het verzorgingshuis opmerken dat de mensen voortaan op zichzelf teruggeworpen zijn, je moet het zelf maar regelen met je eigen familie. Het familielid, fulltime mantelzorger, geeft daarmee aan dat dit beroep op de eigen kracht als een teruggang van de zorg ervaren wordt.
Op een verjaardagsfeestje in mijn eigen familie wordt nog scherper gesteld dat “de zorgsector” te beroerd is om fatsoenlijk voor de mensen te zorgen en dat je daarom met je eigen oude lijf maar op moet komen draven om in dat gat te springen en zorg te verlenen zo goed en zo kwaad als het gaat.

Toen ik tijdens de informatieavond over Hof te Berkel betoogde dat een plattelandsgemeente als Horst aan de Maas met 16 leefbare kernen, gemeenschapskracht bezit die (hernieuwd) aangeboord kan worden, werd daar door een aanwezige kritisch op gereageerd. Het zou een poging zijn terug te keren naar de jaren vijftig toen vrouwen thuis waren en zorg verleenden aan kroost en oudere familieleden. Een soort opoffering die niet van deze tijd is.

Ik ben optimistischer en wellicht idealistischer. We hoeven niet terug. Niet terug naar onprofessionele zorg waar professionaliteit eigenlijk gevraagd is. Niet terug naar opoffering die een-richting verkeer is.

We moeten vooruit!
Vooruit naar zorg dichtbij mensen zo “eigen"mogelijk zolang als dat kan. Gewoon in je eigen huis dat in een van onze kernen kan staan, maar ook onderdeel kan zijn van een cluster van zorgwoningen. Professionele zorg komt pas om de hoek als dat nodig is. Je eigen netwerk, sociale omgeving, je uitjes en je daginvulling zijn uitgangspunt.
Mensen die zorg behoeven blijven op de eerste plaats inwoners van onze gemeenschappen.

Er zijn naar mijn stellige overtuiging veel mensen die nu en ook naar de toekomst toe een bijdrage willen leveren aan het welzijn van hun naasten (familie, buurgenoten, vrienden), niet als lapmiddel voor zorg die er niet is. Waardevolle samenredzaamheid naast professionele zorg.

Dat gaat natuurlijk allemaal niet vanzelf en ook niet van vandaag op morgen. Als wethouder ben ik op een aantal fronten bezig om deze ontwikkeling mee vorm te geven:
- proef met nieuwe vormen van daginvulling voor kwetsbare groepen in Grubbenvorst
- start van maatschappelijk activeringscentrum in Horst
- boodschappenplusbus als aanvullende dienst gedraaid door vrijwilligers
- integratie van mensen met een beperking in verenigingen en dagactiviteiten
- nieuwe vormen van wonen, welzijn en zorg in Hof te Berkel samen met Zorggroep,           bewoners en andere betrokkenen
- samen sturen op gemeenschapsdenken met kernteam in oprichting waarin relevante partners op het terrein van samenleving/leefbaarheid vertegenwoordigd zijn

Volgens mij kan het wat worden. Op eigen kracht samen verantwoordelijk.
Birgit

Als wethouder Sociale Zaken ben ik lid van het Dagelijks Bestuur van de NLW (Sociale Werkvoorziening). De NLW voert de WSW (Wet Sociale Werkvoorziening) uit. Mensen met een beperking, chronische ziekte of om andere reden een onoverbrugbare afstand tot de arbeidsmarkt vinden hier een werkplek. Naast de inkomsten uit productie kan dit bedrijf bestaan door inkomsten van de WSW Wetgeving. Er is een budget voor begeleiding en ondersteuning. Alle mensen uit onze gemeente die hier werken hebben een uitdaging. Een doel in hun leven. Voelen zich en zijn nuttig voor de gemeenschap. Doen mee. De mensen met een SW-indicatie werken binnen en buiten de NLW, beschut, begeleid of zelfs regulier. De wsw-er werkt mee en de overheid neemt haar verantwoordelijkheid door te zorgen dat de benodigde extra zorg er gewoon is.

En toen kwam de economische crisis die de hele wereld en dus ook Nederland onder druk zette. Landelijk werden miljarden bezuinigingen aangezegd door het vorige kabinet en het huidige doet er nog een schepje bovenop. In beide rondes met specifieke bezuinigingen / omvormingen op het terrein van de WSW.
Op Prinsjesdag werd een korting van € 190.000.000,– op de WSW afgekondigd. Deze bezuiniging is, 3 maanden voor het einde van het jaar, ingeboekt per 1 januari 2011 en is structureel, elk jaar opnieuw dus.

Het nieuwe kabinet stelt dat er aan het einde van deze kabinetsperiode 30.000 mensen minder gebruik maken van een beschutte werkplek (WSW). Dit op een totaal van 93.000 mensen nu.

Wat is de denkkronkel van het kabinet Rutte? Dat het syndroom van Down over gaat?  Dat mensen met een zware psychische of lichamelijke beperking morgen vol aan de slag kunnen in het reguliere bedrijfsleven ? De NLW is een prima bedrijf, maar het is natuurlijk Lourdes niet!

Het streven is meer mensen uit te laten stromen naar reguliere arbeid: een geweldig streven en ook al beleid. Meer mensen vanuit de WSW detacheren: goed streven en ook dit is al beleid. Nog slechts 30% van de huidige medewerkers blijven op de beschutte werkplek. Als de financiën ontbreken om de brug naar het vrije bedrijf te slaan tussen medewerkers met SW-indicatie en ondernemend Horst aan de Maas zullen de beschutte werkplekken niet meer dan een goedbedoelde dagbesteding kunnen zijn. Wat een verlies aan maatschappelijk kapitaal.

De aan de gemeente gelieerde SW-bedrijven met al hun specifieke expertise krijgen het per direct financieel heel zwaar. En als zij het zwaar krijgen dan merken de aandeelhouders (wij) daarvan direct de gevolgen.
  
Ook de zorg voor andere werknemers aan de spreekwoordelijke “onderkant van de arbeidsmarkt” komt naar de gemeente toe (zoals de WAJONG). Op zich niet verkeerd, minder schotten tussen regelingen, duidelijke structuren, dicht bij de mensen.
Enige vrees is dat het kabinet ook hier het hemelsblauwe gewaad en een doos theelichten meelevert in plaats van het benodigde budget om er echt werk van te maken. In een recente bijeenkomst met de cliënten- en WSWraden bleek me de gedrevenheid en de precisie waarmee men aan kon geven hoe een goede werkplek er uit dient te zien en hoe men er op gebrand is de eigen kwaliteiten in werk in te kunnen zetten.

Via politieke partijen en belangenbehartigers zal de regering aangespoord worden fatsoenlijke budgetten in te rekenen. Lokaal zal ik me ervoor inzetten om samen met SW-bedrijf en regio-partners in het reguliere bedrijfsleven werkplekken te blijven bieden voor mensen die daar door een beperking (van welke aard dan ook) niet vanzelf in slagen.

In de commissie samenleving van 7 december een eerste uitleg en discussie over de lokale visie en aanpak.